Hardlopen en motivatie

De wedstrijdjes van het virtuele circuit waren en zijn vooral bedoeld om gemotiveerd te blijven. En dan met name voor hardlopers, die gewend zijn om regelmatig aan wedstrijden mee te doen en proberen zichzelf te verbeteren. Of in het geval van ouder worden niet te veel aan snelheid te moeten inboeten. Is motivatie echt zo belangrijk om hard te lopen? Bij mij in ieder geval wel.

Begonnen in 1964 was hardlopen met trainen en wedstrijden voor mij tientallen jaren de normaalste zaak van de wereld. Toen ik vanaf oktober 1976 noodgedwongen ruim 7 maanden moest pauzeren vanwege een ongeluk riep ik al spoedig dat ik zeker aan de halve marathon van Goes in augustus 1977 mee zou doen. Ik was enorm gemotiveerd en het lukte allemaal. Vanaf juli 1977 was ik opnieuw hardloper en afgezien van een paar pauzes door kleine blessures bleef dat zo.

Gemiddeld zo’n 30 wedstrijden per jaar was standaard. Je denkt dat zoiets voor eeuwig is en dat alleen de snelheid minder zal worden. Door omstandigheden kon ik de afgelopen jaren steeds minder lang van huis en zodoende geen of erg weinig wedstrijden lopen. Bij mij ging het vanaf dat moment ook met de trainingen steeds minder. En dan kom je op den duur in de bekende vicieuze cirkel of negatieve spiraal terecht: geen wedstrijden betekent gebrek aan motivatie om te trainen en  bij onvoldoende training kun je de afstand niet fatsoenlijk aan, als je toevallig wel mee kunt doen.

Nu lukt het me niet meer om de knop om te draaien. De leeftijd zal daar ook wel voor iets tussen zitten. Ik denk dus dat het beter is dat ik mezelf geen druk meer opleg. Zelfs het lopen van een afstand voor het virtuele herfstcircuit, ontzie ik. Blijft over een beetje bewegen. Dat ik nog eens aan de start zal staan van een wedstrijdje bij de oudjes, sluit ik overigens niet uit.

Misschien herkennen andere hardlopers zich ook in dit verhaal. Regelmatig wedstrijden lopen of in ieder geval het vooruitzicht hebben om mee te doen aan een hardloopevenement blijft volgens mij voor hardlopers een belangrijke motivatie om plezierig te trainen. Nu die wedstrijden er niet zijn door de coronacrisis moet je dus iets anders zoeken. De virtuele wedstrijden zijn een alternatief, maar niet iedereen is daar dol op.

Je kunt ook “een wedstrijdje” voor jezelf organiseren en daar iets aan verbinden. Zo liepen Patrick van Iersel, Martijn de Vries en nog een paar kompanen deze zomer een rondje Grevelingen en/of een Molentocht. Er werd zelfs een keer een goed doel aan gekoppeld. Dat kun jij ook doen. Zelf een goed doel kiezen en dan bijvoorbeeld een uur ( of langer ) rondjes lopen en je per ronde, kilometer of complete afstand door familie, vrienden en kennissen laten sponsoren.

In België doen ze dat al jaren tijdens de zogenaamde “Warmste week” ergens rond de kerstdagen. Vooral plaatselijke goede doelen profiteren daarvan, want dikwijls zijn dit soort sportevenementen ( Ride for the Roses, Roparun ) voor de grote instanties. Mag natuurlijk, maar iets steunen in eigen omgeving is ook leuk. Zo lees ik dat veel molens in slechte staat zijn en wel een opknapbeurt kunnen gebruiken.  

Ik weet zeker dat er de komende tijd nog meer ideeën zullen opborrelen. Zo was ik al begonnen met alternatieve crossen voor maximaal 45 deelnemers. Zo’n groep is echter met de huidige maatregelen te groot. Ik ben ook bezig geweest met de “4 uur van Goes”, waarbij iedereen op hetzelfde parcours loopt, maar niet noodzakelijk tegelijk. Daar was niet veel belangstelling voor, maar resulteerde wel in een crosscircuit met ongeveer dezelfde formule. We zien wel wat er vanaf half december weer mogelijk is. Succes en blijf gemotiveerd.  

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *